Ιωάννης Καποδίστριας και σύγχρονοι πολιτικοί.
Η οδυνηρή επέτειος της στυγνής δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτου της ελεύθερης Ελλάδος,στις 27/9/1831, στο Ναύπλιο,την τότε πρωτεύουσα του υπό ίδρυση Ελληνικού κράτους,συνέπεσε εφέτος με τις δύσκολες στιγμές,του πρωθυπουργού της χώρας στην ετήσια Γενική συνέλευση του ΟΗΕ στην Ν.Υόρκη.Η διεθνής απομόνωση , η αποφυγή του Αμερικανού προέδρου να τον συναντήσει, οι ελάχιστες επαφές με
ηγέτες ν χωρών και δή Ισλαμικών,ανέδειξαν για άλλη μία φορά την λάθος επιλογή του στο πρόσωπο του ΥΠΕΞ.Οι οργανωμένες προσπάθειες να αντιστραφούν οι εντυπώσεις εντός των τειχών,από γνωστούς κεκράκτες του ΕΛΙΑΜΕΠ,με δηλώσεις ανθελληνικού περιεχομένου,χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Τα ερωτηματικά πολλά για την πορεία της χώρας,μα πάνω απ’ όλα για το ποιόν και τις προθέσεις αυτών που διαχειρίζονται ανεξέλεγκτοι τις τύχες των Ελλήνων.
Αναφορά στα σύγχρονα μέσα την επέτειο της δολοφονίας του
Την ημέρα που φέρεται σύμφωνα με το νέο ημερολόγιο να έχει δολοφονηθεί ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος Ιωάννης Καποδίστριας,οι αναφορές στην ολιγόχρονη παρουσία του,αλλά καθοριστική στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδος υπήρξαν λίγες στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο,αλλά σημαντικές ως προς την ανάδειξη του πολιτικού μεγέθους του ανδρός. Σπουδαίος διπλωμάτης ,υπουργός εξωτερικών της Ρωσικής αυτοκρατορίας,γνώστης της διπλωματίας, συγκαταλεγόμενος μεταξύ των τριών σπουδαιοτέρων διπλωματών της εποχής του,σύγχρονος του Μέττερνιχ, επέστρεψε στην Ελλάδα για να συγκροτήσει το πρώτο Ελληνικό κράτος,στις ελευθερωμένες από τον Τουρκικό ζυγό περιοχές,αφού πρώτα είχε μεριμνήσει για την σύνταξη του Συντάγματος της Ελβετίας,.Ο χωρισμός σε 19 καντόνια της επικράτειας της χώρας υπήρξε έργο δικό του.
Η Γ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας τον εξέλεξε κυβερνήτη της Ελλάδος το 1827.Είχε προηγηθεί η παραίτησή του από την Ρωσική διπλωματία,βλέποντας ότι δεν μπορούσε να προωθήσει τα συμφέροντα των Ελλήνων και μετοίκησε στην Γενεύη.
Έργα του Ιωάννου Καποδίστρια
Σημαντικότερα των έργων της ολιγοετούς παρουσίας του στην θέση του Κυβερνήτου ήταν:
Η ίδρυση της Ελληνικής πολιτείας,διακηρύσσοντας την ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους
Η ίδρυση της Εθνικής Tραπέζης και η θέσπιση νομικού πλαισίου, προκειμένου να προωθήσει σημαντικές διοικητικές μεταρρυθμίσεις για την οργάνωση της κρατικής μηχανής.
Αναδιοργάνωση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων,σε τακτικά σώματα,ενισχύοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την άμυνα της χώρας.
Ίδρυση του πρώτου τυπογραφείου στην Αίγινα
Παραλλήλως εργάσθηκε για την επέκταση των συνόρων της χώρας,και την εξασφάλιση της Εθνικής ανεξαρτησίας.
Οι ενέργειές του αυτές,ενόχλησαν πολλούς εκ των Υδραίων αγωνιστών της επαναστάσεως αλλά και τους Γάλλους και τους Άγγλους, οι οποίοι παραβλέποντας την αποχώρηση του Ιωάννου Καποδίστρια από την Ρωσική αυτοκρατορική αυλή,ισχυριζόμενοι ότι προωθεί τα Ρωσικά συμφέροντα,εδημιούργησαν μία εχθρική γραμμή για τον Κυβερνήτη. Η απάντηση που τους εδόθη από τον ίδιο,όταν διεκδίκησαν αποζημιώσεις για τα σκάφη τους,που μετείχαν των ναυμαχιών του απελευθερωτικού πολέμου,ότι θα λάβουν το μερίδιο που τους πρέπει μόλις το επιτρέψει η οικονομία,τους εξαγρίωσε. Οργάνωναν λοιπόν την αποδόμησή του και την με βίαιο τρόπο αποχώρησή του από την κυβερνητική ηγεσία. Πολλά τα ονόματα των επιβουλευομένων τον Καποδίστρια,κάποιοι εξ αυτών,διετέλεσαν και κυβερνήτες της Ελλάδος μετά την δολοφονία του.
Οι ιστορικοί της περιόδου,με γλαφυρό τρόπο,τονίζουν τον τρόπο συνδιαλλαγής των Ελλήνων σημαντικών για την προσφορά τους την εποχή εκείνη στον απελευθερωτικό αγώνα,με τους Άγγλους και Γάλλους αξιωματούχους,που θεωρούσαν την μικρή τότε Ελλάδα αποικία τους.
Η άνανδρη δολοφονία του,από τον αδελφό και τον υιό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη,Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη,με πρόσχημα την φυλάκιση του Πετρόμπεη,αλλά και η όλη μεθόδευσή της,καθιστούν σαφή την από τον Εθνικό μας ποιητή αναφερομένη :Την διχόνοια
“Η διχόνοια που κρατάει ένα σκήπτρο η δολερή,καθενός χαμογελάει,πάρτο λέγοντας κι εσύ. Κειό το σκήπτρο που σας δείχνει,έχει αλήθεια ωραία θωριά,μην το πιάσετε γιατί ρίχνει εισέ δάκρυα θλιβερά…..πως το χέρι σας κτυπάει του αδελφού την κεφαλή,μην ειπούν στον στοχασμό τους τα ξένα έθνη αληθινά,αν μισούνται ανάμεσά τους,δεν τους πρέπει ελευθεριά.”
Στο όνομα της αναζητήσεως αυτής της λευτεριάς λοιπόν,που ο καθένας την αντιλαμβάνεται με τον δικό του μοναδικό τρόπο,παραβλέποντας συνήθως ότι αυτή προορίζεται για το σύνολο ,έχουν χυθεί ποταμοί αίματος. Το λυπηρό είναι ότι τουλάχιστον στην χώρα μας,όσες φορές κατακτήθηκε το πολύτιμο αυτό αγαθό,προδόθηκε από τους ίδιους τους αγωνιστές γι αυτήν,που προσεπάθησαν να την οικειοποιηθούν μονομερώς.
Γράφοντας ο Διονύσιος Σολωμός,τον αργότερα επιλεγέντα ως Εθνικό Ύμνο της χώρας ,την ωδή στην λευτεριά το 1823 ,προφανώς,είχε παρατηρήσει τα τεκταινόμενα κατά τον απελευθερωτικό αγώνα. Με λίγα λόγια,από καρδιάς αναβλύζοντα,είπε αυτό που ζήσανε και ζούμε οι μεταγενέστεροι..Την διχόνοια,που συχνά υποδαυλίζεται από προσωπική φιλοδοξία ,αλλά και από τους γνωρίζοντες την μεγάλη εθνική μας αδυναμία, ξένους. Αυτούς που γνωρίζοντας την αχίλλειο πτέρνα του “ γενετικού” μας υλικού,μας διαχειρίζονται κατά το δοκούν.
Πολλά θα μπορούσε να παρατηρήσει ο σύγχρονος μελετητής για τον Ι. Καποδίστρια.
Είναι όλα αυτά που τον διακρίνουν από τους σημερινούς ασκούντες το επάγγελμα του πολιτικού Έλληνες. Ο άσπονδος εχθρός του Μέττερνιχ,ένας εκ των τριών σπουδαιοτέρων διπλωματών της εποχής,μαζι με τον Καποδίστρια,είχε πεί,ότι: ο μόνος αντίπαλος που δύσκολα ηττάται,είναι ο απόλυτα έντιμος άνθρωπος και τέτοιος είναι ο Καποδίστριας
Στον μετέπειτα δολοφόνο του,Γεώργιο ή Γεωργάκη Μαυρομιχάλη είχε πεί σε συζήτηση,ότι “Η νίκη θα είναι δική μας,αν βασιλεύσει στην καρδίαν μας μόνο το αίσθημα το Ελληνικόν. Ο φιλήκοος των ξένων,είναι προδότης”
Στην πρώτη ομιλία του στην Αίγινα ως Κυβερνήτης το 1828,είχε πεί, “Ει ο Θεός μεθ’ ημών,ουδείς καθ ημών”
“Εφ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω,αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα,ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην πενίαν”
“Είμαι αποφασισμένος να άρω τον ουρανόθεν επικαταβαίνοντά μου σταυρόν.
Απέκαμα,αλλά όμως θα παραμείνω στη χαλαστρα μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μου κι άς κινδυνεύσω να χαθώ”
Διανύοντας την σημερινή περίοδο των ατελείωτων ατασθαλιών με την συμμετοχή συγχρόνων εν ενεργεία κοινοβουλευτικών,η διάθεση για σύγκριση με τον Ιωάννη Καποδίστρια είναι μεγάλη,αλλά προκαλεί πόνο.Η διαρκής παρουσία τους σε ανέντιμες συναλλαγές, ο πλουτισμό ν πολιτικών,η κατάθεση του “πόθεν έσχες”που δυστυχώς δεν παρουσιάζεται το πόθεν, δημιουργούν ένα κλίμα απαξιώσεως της πολιτικής και των πολιτικών,που ζούν πλέον εις βάρος του Ελληνικού λαού ,χωρίς να προβλέπεται τιμωρία για τις πέραν των ηθικών κανόνων και των δημοκρατικών ανοιχτών διαδικασιών πλουτισμού τους.
Η αναζήτηση ενός νέου Ιωάννη Καποδίστρια αποτελεί αδήριτη ανάγκη για την Πατρίδα.Ιωάννης Καποδίστριας και σύγχρονοι πολιτικοί.
Η οδυνηρή επέτειος της στυγνής δολοφονίας του πρώτου Κυβερνήτου της ελεύθερης Ελλάδος,στις 27/9/1831, στο Ναύπλιο,την τότε πρωτεύουσα του υπό ίδρυση Ελληνικού κράτους,συνέπεσε εφέτος με τις δύσκολες στιγμές,του πρωθυπουργού της χώρας στην ετήσια Γενική συνέλευση του ΟΗΕ στην Ν.Υόρκη.Η διεθνής απομόνωση , η αποφυγή του Αμερικανού προέδρου να τον συναντήσει, οι ελάχιστες επαφές με
ηγέτες ν χωρών και δή Ισλαμικών,ανέδειξαν για άλλη μία φορά την λάθος επιλογή του στο πρόσωπο του ΥΠΕΞ.Οι οργανωμένες προσπάθειες να αντιστραφούν οι εντυπώσεις εντός των τειχών,από γνωστούς κεκράκτες του ΕΛΙΑΜΕΠ,με δηλώσεις ανθελληνικού περιεχομένου,χειροτέρεψαν ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Τα ερωτηματικά πολλά για την πορεία της χώρας,μα πάνω απ’ όλα για το ποιόν και τις προθέσεις αυτών που διαχειρίζονται ανεξέλεγκτοι τις τύχες των Ελλήνων.
