Τέχνη και ανοχή της αυθαιρεσίας
Μεγάλη συζήτηση ξεκίνησε στην χώρα, μετά την ακτιβιστικού τύπου δράση, βουλευτού του Εθνικού Κοινοβουλίου στην Εθνική Πινακοθήκη. Τέσσερα έργα, χαρακτηρισθέντα ως εικονίσματα από τον δημιουργό τους, παραπέμποντα σε ευθεία προσβολή των εικόνων της Παναγίας, του Αγίου Γεωργίου, του Αγίου Χριστοφόρου και του Πανορμίτου, δια των χειρών του κοινοβουλευτικού ανδρός ευρέθησαν στο πάτωμα της Εθνικής Πινακοθήκης. Ο βουλευτής, έχοντας εξαντλήσει τις προς τους αρμοδίους αναφορές για τα έργα αυτά και λαμβάνοντας την στερεότυπη απάντηση, «η Τέχνη δεν λογοκρίνεται και ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να εκφρασθεί ελεύθερα», κατέβασε τα ανηρτημένα έργα από τον τοίχο που εξετίθεντο. Καλλιτέχνης ο ίδιος, χειρουργός της επισκευής και αναζωογονήσεως της καρδιάς, εξεφράσθη ελευθέρως εντός του ιδρύματος.
Είναι γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια, κάποιοι καλλιτέχνες παρουσιάζουν έργα, που υβρίζουν, υποτιμούν ή προσβάλλουν το θρησκευτικό συναίσθημα των Χριστιανών αλλά και την αισθητική τους. Όλα αυτά γίνονται στην Ελλάδα της Ορθοδοξίας που είναι συνυφασμένη με τα ήθη έθιμα, τρόπο ζωής και κοινωνικής παρουσίας των πολιτών της χώρας. Η ανοχή εκ μέρους της πολιτείας αλλά και η χλιαρή αντιμετώπιση των πολιτών, σε τέτοιου είδους προκλητικά του θρησκευτικού συναισθήματος «έργα», προφανώς εξελήφθησαν ως αποδοχή και έτσι σύγχρονοι καλλιτέχνες, στηρίζουν την όποια υβριστική διάθεση εκφράσεώς τους στην ανοχή των Ορθοδόξων Χριστιανών.
Κάτι τέτοιο συνέβη και με τον εν λόγω καλλιτέχνη, που αισθανόμενος Γκόγια ή έστω συνεχιστής του έργου του μεγάλου Ισπανού ζωγράφου, απεφάσισε να εκθέσει, ανενόχλητος, τα εμέσματά του επί των ιερών εικόνων, σε έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης ,με την επωνυμία : Η σαγήνη του αλλόκοτου. Ομολογουμένως, η δικαιολογία που προέβαλε στα ΜΜΕ που αμέσως διεγκωνίσθησαν για να λάβουν δηλώσεις του, ότι με τα έργα του εκφράζει τις σκοτεινές πτυχές της ψυχής του, ουδόλως αφορούν τον Έλληνα Χριστιανό φορολογούμενο πολίτη. Η Εθνική Πινακοθήκη οφείλει να παρουσιάζει έργα που τιμούν την εθνική κληρονομιά, ή τον παγκόσμιο καλλιτεχνικό πλούτο. Έργα που υβρίζουν μέσω των νοημάτων τους την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη, επιβάλλεται να μην εκτίθενται.
Τι ακριβώς είναι η τέχνη;
«Τέχνη ονομάζεται το σύνολο της ανθρώπινης δημιουργίας, με βάση την πνευματική κατανόηση, επεξεργασία, και ανάπλαση κοινών εμπειριών της καθημερινής ζωής σε σχέση με το κοινωνικό, πολιτισμικό, ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο στο οποίο διέπονται.» Συμφώνως με τον ανωτέρω ευρέως κυκλοφορούντα προσδιορισμό της τέχνης, τα έργα που εκτίθενται στην Εθνική πινακοθήκη, ουδόλως έχουν σχέση με αυτόν τον ορισμό, ούτε βεβαίως και με παρεμφερείς που εδόθησαν κατά το παρελθόν από εγνωσμένου κύρους καλλιτέχνες. Ο μεγάλος λογοτέχνης Τολστόϊ μάλιστα, θέλει την τέχνη, να είναι προσιτή και κατανοητή σε όλους, ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, προσδοκά δε και να συγκινεί τους ανθρώπους και να τους επηρεάζει ψυχικά. Μόνον τότε λέει ότι επιτελεί τον προορισμό της, δηλαδή καταφέρνει να παραμερίσει την βία και να ενώσει την ανθρωπότητα σε μία οικουμενική αδελφότητα.
Είναι λυπηρό, ότι ακόμη και αν γίνουν δεκτοί οι ανωτέρω προσδιορισμοί των ορίων της τέχνης, η σημερινή εν Ελλάδι πραγματικότητα, ευρίσκεται μακράν των ορίων αυτών. Συνήθως κινείται στα αναγνωρίσιμα όρια εκφράσεως βαρέως ψυχικώς διαταραγμένων ατόμων, που εκφράζοντας τις συγκρούσεις του εσωτερικού τους κόσμου, απαιτούν και το καταφέρνουν ,να εκθέτουν τα πονήματά τους ,σε δημοσίους χώρους, μεγάλης προσελεύσεως φιλοτέχνων. Η μη οριοθέτηση ,με καλλιτεχνικά πάντοτε κριτήρια ,του είδους των εκθεμάτων, έχει εξελιχθεί σε μείζον θέμα. Η ελευθερία εκφράσεως του δηλώσαντος καλλιτέχνου, κινείται ανέτως και απροσκόπτως στην ελευθεριότητα. Τα δημιουργήματά του προκαλούν την αισθητική, εν προκειμένω και το θρησκευτικό συναίσθημα των πολιτών, αποτελώντας αποτύπωση των διαταραγμένων σκοτεινών σκέψεών του. Η άποψη του καλλιτέχνου, ότι αφορά θρησκευτικά και εκκλησιαστικά ζητήματα το έργο του, δηλώνει την αρνητική στάση του έναντι της Ορθοδοξίας, που όμως δεν υποχρεούται να την αποδεχθεί ο φορολογούμενος Έλληνας πολίτης. Η προσπάθεια ,να καλυφθεί η όλη προκλητική στάση της διοικήσεως της Εθνικής Πινακοθήκης, μέσω της «ελευθερίας της εκφράσεως του καλλιτέχνου», δημιουργεί ακόμη περισσότερα ερωτήματα για τον τρόπο επιλογής των μελών της διοικήσεως και των κριτηρίων βάσει των οποίων επιλέγονται. Υπεύθυνη να απαντήσει στα προκύπτοντα ερωτήματα είναι η Υπουργός πολιτισμού και φυσικά για το ανεξέλεγκτο των πράξεών της ο σιωπών επιλεκτικώς, πρωθυπουργός. Η στήριξή του στο πρόσωπό της, με την ανανέωση της θητείας της στον το νέο ανασχηματισμό, αποδεικνύει ότι καλύπτει πλήρως τις αστοχίες της.
Στόχος των ΜΜΕ η αποδόμηση της προσωπικότητος του Βουλευτού
Εν τω μεταξύ, σε μία υπερπροσπάθεια αποδομήσεως της προσωπικότητος του Βουλευτού, έχουν αποδοθεί οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ραδιοφωνικοί και τηλεοπτικοί. Από το «τα έκανε γυαλιά καρφιά» ή «γης Μαδιάμ ο βουλευτής» και τις μεγάλες καταστροφές που προεκάλεσε στην σπουδαία έκθεση της Ε.Π, μέχρι τους χαρακτηρισμούς του ως τραμπούκου που εισήλθε ως μενόμενος ταύρος εντός του κτιρίου, ήρκεσε μία προβολή ολιγολέπτου βίντεο για να αποδειχθεί η μακράν της παρουσιασθείσης καταστάσεως ευρισκομένη αλήθεια. Η οποία έχει να κάνει με το βαναύσως προκληθέν θρησκευτικό συναίσθημα του βουλευτού, ενός πράου κατά τα άλλα σπουδαίου επιστήμονος, πατρός έξι παιδιών με μακρά και σημαντική κοινωνική δράση στην Θεσσαλονίκη. Η όλη νοσηρή διαμορφωθείσα κατάσταση, απορρέει από την εκπνέουσα πλέον, επιβληθείσα με τρομοκρατία ανοχή της woke ατζέντας και των προστατευομένων ως τοτέμ από αυτήν, διαταραγμένων ατόμων. Η επίκληση της ελευθερίας εκφράσεως για όλα αυτά τα ανοσιουργήματα, έπαψε να συγκινεί τον αφυπνισθέντα Έλληνα. Δεν ικανοποιείται πλέον με τα «παλλόμενα πέη» του Φάμπρ, με τα οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τροφοδοτούσε το φεστιβάλ Επιδαύρου, ούτε βεβαίως και με το τερατούργημα «γυναίκα στο λεωφορείο» που επέλεξε ο Δήμος Θεσσαλονίκης ,να μαυρίζει τις ψυχές των κινουμένων στην πλατεία Αριστοτέλους. Απαιτεί πλέον οι φόροι του, να χρησιμοποιούνται για τον πολιτισμό. Τον πολιτισμό που αποτελεί συνέχεια αυτού του Φειδίου, του Αγαθάρχου, του Ανδροβίου, του Απελλή του Αριστοδήμου των Θηβών, της Αναξάνδρας, της Σικυωνίας,που έργα τους εξυψώνουν ακόμη τον άνθρωπο.
